Mijn excuses, Six Flags, LA en heel veel meer...

Hallo iedereen! Om te beginnen wil ik mijn oprechte excuses aanbieden aan iedereen die mijn blog zo trouw volgt en tot de conclusie is gekomen dat de moeilijkheidsgraad van de zinnen elke week weer iets omhoog gaan. Kortom, teveel vliegtermen met te weinig uitleg! Gaan we natuurlijk wat aan doen, want ik zou het natuurlijk niet leuk vinden als ik elke week weer wat lezers verlies door te moeilijke termen. Daarom zal ik het vanaf nu een stuk begrijpelijker maken voor iedereen.

Allereerst nog maar even uitleggen waar ik nu precies mee bezig ben. Zoals jullie weten heb ik mijn VFR gehaald. Hier ging het eigenlijk om enkel te vliegen met behulp van naar buiten kijken en slechts 20% van de tijd mochten we kijken naar de instrumenten om de zaken te controleren.

Nu is dat wel even anders. Ik ben nu dus begonnen met IFR en hier kijken we niet 20% maar 100% van de tijd op de instrumenten. Zoals eerder gezegd heeft de KLS het IFR traject gecombineerd met de introductie van een nieuw vliegtuig, de Piper Arrow. Daar vlieg ik nu dus op. De eerste beurtjes waren vooral om te wennen aan de verschillen met de Piper Archer en om alle aspecten van het IFR vliegen onder de knie te krijgen, vliegen we ondertussen ook op de FNPT 1 simulator. Dit is eigenlijk gewoon een Piper Arrow cockpit, maar allemaal wat simpeler. Hier oefenen we de eerste procedures van het IFR vliegen. Het zou namelijk zonde van de vliegtijd zijn om dit allemaal in de lucht voor het eerst te zien. Zo weten we zeker dat je de tijd in de lucht goed gebruikt. In de simulator vliegen we dan echt IFR, dat wil zeggen dat het uitzicht minimaal is (bijvoorbeeld mist, onweerswolken, enz.).

Maar zoals jullie weten is het weer in Arizona hier nog nooit slecht geweest en dus vliegen we vrijwel nooit in echte IFR condities. Het IFR vliegen wordt hier dan ‘gesimuleerd’ door het opzetten van een brilletje. Het is eigenlijk een soort tennis/golfpetje waardoor kijken naar buiten onmogelijk wordt. Je vliegt dan alleen op je instrumenten en misschien klinkt dat makkelijk maar dat valt nog vies tegen. De evenwichtsorganen in je oren kunnen je namelijk best vaak in de steek laten. Wanneer je bijvoorbeeld bezig bent je hoogte te corrigeren en je focust je enkel op je hoogtemeter en snelheidsmeter kan het zo zijn dat je langzaam in een rechterbocht draait (zonder dat je dat ook maar voelt). Als je dan snel terugstuurt, ga je voor je gevoel een linkerbocht in. Voor zover even over het vliegen. Ik hoop dat het wat begrijpelijker is geworden. Voor de gevorderden: ik heb vandaag voor het eerst intercepties met een VOR en QDR’s en QDM’s met NDB’s geoefend en ik zal jullie besparen wat dat inhoudt;).

Even over de afgelopen week naast het vliegen. Mijn nieuwe instructeur, Mike Spencer, de chillste baas die er is, nodigde Sven, Jelle en mij vorige week uit om Thanksgiving te vieren bij zijn familie thuis als zijn nieuwe studenten. Daar hebben we vanaf een uurtje of 2 tot 9 genoten van de heerlijkste Amerikaanse gerechten, zoals de bekende ‘Turkey’ en pumpkin pie. Hele relaxte sfeer daar. Na welkom te zijn geheten door zijn vrouw en voor te zijn gesteld aan zijn drie kinderen, voelden we ons meteen ontzettend op ons gemak. De buren kwamen ook nog langs met de kinderen om lekker te komen eten en het grootse Thanksgiving feest te vieren. Voordat we begonnen deed iedereen een verhaaltje waar hij of zij ‘thankful’ voor was en ook wij werden niet overgeslagen. Echt zo Amerikaans, maar wel heel mooi. Na het eten nog even een beetje baseballen in de grote Amerikaanse ‘yard’ bij het huis. Dit was op donderdag en vrijdag om 7 uur stonden we alweer op het rooster en dus konden we het niet te laat maken.

Na vrijdag gevlogen te hebben, bleek uit het rooster voor het weekend dat heel veel mensen uit mijn klas lekker twee dagen vrij hadden en deze kans hebben we dan ook meteen gegrepen om weer een mooie roadtrip te maken. Samen met Pim, Michiel, Max, Jeroen, Albert en Ramon vertrokken we richting Los Angeles om eerst een dagje te genieten van een van de grootste pretparken op aarde, Six Flags Magic Mountain. Echt een geweldige dag gehad. Het mooie was dat we zogenaamde ‘Flashpassen’ hadden gekocht. Deze waren wel 50 dollar duurder dan een normaal ticket maar we konden met behulp van een soort tamagotchi aangeven waar we in wilde gaan en konden daar zelf een tijd bij kiezen. Je kon ook gewoon de tijd op dat moment aangeven om er in te gaan (het was namelijk niet zo druk met mensen met Flashpassen). Zo konden we bij elke attractie iedereen voorbij lopen en hebben we maximaal 10 minuten moeten wachten i.p.v. 30 tot 90(!) minuten. Dat was wel heel erg mooi.

Dit park was trouwens wel even andere koek dan ons Six Flagsje in Nederland. Daar wij het moeten doen met ca. 5 achtbanen, hadden ze er hier 16! En dan ook nog bijna allemaal op de Nederlandse Goliath-niveau. Aan het einde van de nieuwe foto’s zijn ook nog wat on-ride filmpjes toegevoegd. Het kijken waard lijkt me zo! Aan het eind van de dag kwamen we nog tot de conclusie dat we drie grote achtbanen niet eens gehad hadden, maar we waren het meer dan zat, daar we al zo’n 20 ritjes achter de rug hadden.

Aan het eind van de dag gingen Ramon, Albert, Max en Jeroen weer naar huis, omdat zij tegen het einde van hun VFR zitten. Michiel, Pim en ik zijn al begonnen aan IFR en de leerdruk is dus nog niet zo groot. In de avond een Best Western in Chinatown in Los Angeles gepakt en de volgende dag de leukste plekjes van de reusachtige stad bezocht. Zo zijn we via Beverley Hills (bizarre huisjes) naar de Avenue of the Stars gereden en het bekende strand ‘Venice Beach’ aan de kust bezocht. Rond een uur of 3 weer richting Arizona gereden om daar om ca. 9 uur aan te komen. De volgende dag stond er weer een vluchtje op het programma en dus zijn we niet te laat terug gegaan.