YES YES YES YES!!!! Hij is binnen! Ik heb gisteren m’n D44 check gehaald, wat wil zeggen dat ik mijn VFR traject heb gehaald, wat wil zeggen dat ik nu in ieder geval mijn PPL (private pilot license) binnen heb! Echt een heerlijk gevoel! Ik zal even omschrijven hoe de dag van mijn check er uit heeft gezien.
Na het halen van mijn D43 check die echt buitengewoon relaxt ging, en met weinig commentaar van de checkinstructeur, ging ik met veel vertrouwen in het lichaam even een lekker subway broodje halen. Dat doe ik overigens praktisch elke dag, simpelweg omdat het een van de weinige dingen is die hier af te halen is en nog enigszins gezond te noemen is. Want alles leuk en aardig aan Amerika, maar dat eten hier, dat kunnen ze echt niet. Al ga je naar de Walmart, de gigasupermarkt kan je niet eens een normale salade bij elkaar krijgen. Geen lekkere verse cherrytomaatjes zoals die bij ons klaar liggen in de Albert Heijn. Vorige week had ik het namelijk helemaal gehad met dat Amerikaanse voedsel en ging ik op jacht naar de salade. Je hebt hier in de buurt ook een soort normale supermarkt waar je dan lid van moet worden en daar heb ik het voor elkaar gekregen de ingrediënten bij elkaar te rapen. Bolletje mozzarella: $5.99 Cherrytomaatjes $4.89 Pakje sla: $2.99 Als je nagaat dat je voor die prijs al een idioot groot mcmenu bij elkaar kan rapen….MAAAAAAAAR , ik dwaal helemaal af van waar het allemaal om gaat.
Na m’n 43 die ik om 0700 vloog (wat heel erg K** was, maar ook wel weer tijd gaf om daarna even te ontspannen), naar het zwembad geweest en om 1 uur werd langzaam het rooster bekend. In eerste instantie komen alle checks op het rooster en al snel zag ik het volgende verschijnen bij de Archer 4145D, het vliegtuig waar ik zojuist nog mijn D43 op had gehaald: ‘KHEM HAB’. KHEM is mijn code in het systeem hier en HAB is niemand minder dan onze training manager single engine van de KLS. OEEEHHH, dat klinkt eng, maar deze man, genaamd Chris Haber, staat er om bekend, een hele relaxte kerel te zijn en no way dat je bang hoeft te zijn dat je helemaal af gemaakt word of bij het minste of geringste een fail in je syllabus bij krijgt geschreven. Ik stond in eerste instantie om 9 uur op het rooster, wat wel erg fijn was om mezelf even wat slaap te gunnen, omdat de laatste drie dagen de wekker rond de 3 uur snachts ging. Het leuke is dat je constant op reload kan drukken en precies ziet wat Lindsay (onze roostermaker) elke keer veranderd. Dus zo zit je zo’n honderd keer op reload te drukken en zie je plotseling je naam steeds meer naar links opschuiven, vroeger dus. Uiteindelijk stond er bij mijn naam 06:45, de meest vroege tijd mogelijk en eigenlijk ook niet mogelijk want men mag niet vertrekken voor 07:03, wat nu de tijd van sunrise is. En zo mocht ik me weer heerlijk voorbereiden op een hele vroege. Maar aan de andere kant zou het ook de laatste keer kunnen zijn, wat VFR betreft. Dus aan het zwembad Haber maar even gesmst waar ik heen zou moeten navigeren. Ik hoopte op een wat betere bestemming dan mr. Spencer mij de dag vantevoren nog had gegeven voor mijn D43, Marcus airport in de stad Ajo. De liefhebbers moeten het maar even opzoeken op google earth, maar dit is omgeven door bergen, maar wat nog veel vervelender is: Het ligt midden in een MOA (military operating area) en er liggen maar liefst 2 restricted area’s tussen jou en de bestemming. Niet al te makkelijk, want er zijn natuurlijk altijd manieren om overal toestemming voor te krijgen, maar dat is allemaal weer een hoop opzoekwerk. Om dan maar niet te spreken over de te plannen route.
Maar anyway, Mr. Haber smste eerst ‘flying Saturday most likely’, maar al snel bleek dat het voor mij toch vrijdag werd. Pim, die ook met Haber stond werd er helaas af gehaald. Daarna kreeg ik ‘it’s gonna be tomorrow, plan me to Gilabend’. YESSSSS!!!! Een hele fijne bestemming, niet te ver en al veel vaker geweest. En omdat het eerste gedeelte dezelfde kant op is als Marcus Ajo, had ik een paar koersen en afstanden al berekend. Dat scheelde weer een hoop berekenwerk. Dus even snel de planning in elkaar geflanst en weer wat boeken uit de kast gehaald om even de laatste theorie door te nemen.
De volgende dag zou de wekker wel weer vroeg staan, dit keer om 02:45. Misschien dat jullie denken, wat een gek, hij vliegt pas om 06:45. Maar er moet nog zoveel geregeld worden, hier een kleine impressie: met behulp van de winden moeten alle koersen, tijden, brandstofverbruik ed. worden berekend. Met de verkregen tijd moet een mass & balance worden opgesteld en berekend. Uiteraard moet er ook een weatherbriefing worden gemaakt en moeten de benodigde take-off en landing lengtes worden berekend. Eenmaal op school aangekomen, heb ik meteen de preflight gedaan. Normaal gesproken brief je eerst met je instructeur en loop jij alvast naar buiten om te preflighten. Maar het zou maar zo zijn dat er ineens iets mis is met het toestel; dat wil je niet hebben op je allerlaatste VFR check. Dat was helaas ook het geval, ik miste een klein schroefje bij m’n motor compartiment. Niet dat de propeller er nu af zou vliegen, maar ik wilde uiteraard dat het hele vliegtuig in 100% goede staat samen met mij aan de check zouden beginnen.
Om kwart over 6 was ik helemaal klaar om te gaan, misselijk van het weinig slapen en de zenuwen, en daar kwam mr. Haber aan. Oral zou ik na de vlucht krijgen en hij was erg tevreden over mijn planning. Gelukkig, die is in ieder geval binnen. Om 10 voor 7, 5 minuutjes te laat en met de opkomende zon in de rug, taxiede ik weg naar de run-up area om voor de laatste keer de run-up te doen in de Piper Archer. Helaas weer een minuut of 5 moeten wachten totdat de olie temperatuur op pijl was gekomen en ‘taxi to runway 4L via D, B, 4R and A’. Take-off en wat gebeurde er; zal je altijd zien, tijdens je check, roteren en die verdomde, irritante stall warning geeft een klein gilletje dat hij niet tevreden is over mijn poging om van de zwaartekracht te ontsnappen. Verdomme, al 20 vluchten niet meer gehoord, maarja het is een check en dan gebeuren die dingen. Niet heel erg ofso, maar het staat lelijk. Via de Chandler transitie (je vraagt aan of je door het luchtruim van Chandler Airport heen mag vliegen) m’n navigatie begonnen richting Gilabend. Natuurlijk wist ik allang dat ik er niet zou komen, want een belangrijk gedeelte van de check is de diversion en die moest ergens gaan komen na m’n eerste leg. En ja hoor, na 3 minuten op leg 2 was het zover. ‘OK, divert me to Carranza’. Een van de velden waar ik me op had voorbereid, een private airport wat haast onmogelijk te zien is, omdat de baan niet veel breder is dan het gemiddelde Nederlandse fietspad. Snel een koers bereken, hoe ver is het?, hoe lang ga ik er over doen? en hoeveel brandstof gaat me dat kosten, m.a.w. hoeveel houden we over bij aankomst? Ik moest een koers van 120° sturen en voor de snelle rekenaars onder ons staat de zon een uurtje na zonsopgang wel ongeveer precies in die richting. Dus exact de zon in m’n ogen die nog niet erg hoog boven de horizon was geklommen. ‘Shit, nu gaat het helemaal moeilijk worden dat rotveld te vinden’. Ik had gebriefd dat we er tien minuten over zouden doen en toen het klokje 8 minuten en 30 seconden aan gaf, vroeg Haber: ‘You see it yet’ Maar het enige wat ik zag was een grote oranje bal in m’n ogen en links wel een duidelijk herkenningspunt. Bovendien had ik met behulp van een VOR (radiobaken) bepaald waar ik zat ten opzichte van het baken en wees dit dus aan op mijn kaart. ‘But, I don’t see it yet’. Haber: ‘Well, this is one of the best diversions on a 44, we’ll be 3 seconds late’. Chill!!! Helemaal mooi uitgekomen en toen begon het airwork gedeelte. Steep turn 1 ging ineens belachelijk lelijk, maar steep turns 2 en 3 maakte dit helemaal goed. Stall was ‘beautiful’, maar te weinig right rudder gegeven bij recovery, dus helaas niet helemaal gecoördineerd. Slow flight prima en vervolgens moest ik sturen richting Phoenix Regional, het vliegveld met de smalste baan in de wijde omtrek om mijn circuitjes te laten zien. Drie mijl voor Regional werd mij verteld dat ik een ‘Engine Roughness’ kreeg. Snel je plan uitleggen, checklist memory items er doorheen knallen en bepalen dat als de motor uit zou vallen, ik de kist zou kunnen neer zetten op het vliegveld dat vlak voor me lag. En wat een verassing!!! Bijna overhead het vliegveld, verloor mijn motor al zijn pk’s en hij startte na de engine failure in flight checklist natuurlijk ook niet meer op. Allright, Practised forced landing dus, even laten zien dat dat goed komt. Ik kwam helemaal mooi uit, precies aan het begin van de baan op Regional, dus die was binnen. Vervolgens flapless, normal en glide-in landing gedaan. Glide-in was een beetje lelijk, maar die andere twee waren heerlijk smooth. Na de landingen, ‘bring me back home’. Dus mocht ik zelf bepalen hoe ik weer terug wilde keren naar Falcon. Gewoon maar weer teruggegaan via Chandler, omdat je dan ook traffic advisories krijgt van de toren. Dat is weer een paar extra ogen in de cockpit, het is hier in Phoenix namelijk nog steeds het drukste trainingsgebied in heel Amerika. Op Falcon Field een shortfield landing laten zien (zo weinig mogelijk runway gebruiken als mogelijk) en na de baan te hebben verlaten werden de controls overgenomen en kon ik op m’n gemak de taxi-in checklist doen. Vliegtuig geparkeerd en naar binnen voor de oral. Vragen wist ik bijna allemaal prima te beantwoorden en zo liet de pen van mr. Haber een mooie cirkel zien om het woordje ‘PASS’. YESSSSSSS!!! Hij is binnen! Heerlijk gevoel! Meteen de boeken voor de Piper Arrow gekregen en voor het hele instrumenten vliegen. Want dat is wat er nu moet gaan gebeuren. Het is afgelopen met naar buiten kijken, vanaf nu wordt er enkel gescand naar de instrumenten met een lijpe bril op je hoofd, zodat je 100% zeker niet naar buiten kan kijken. Zondag staat nog een kort vluchtje op het programma, ik loop namelijk 20 minuten onder m’n syllabus tijd en moet daarom nog even 3 circuitjes solovliegen. Maar dat vind ik helemaal niet erg, want de solo’s waren eigenlijk voorbij!
Ik hoop dat er nog mensen zijn die deze zin nog lezen, omdat het verhaal toch wat lang is geworden. Ik hoop dat jullie er van hebben genoten en ik zal proberen de komende tijd wat meer berichten te posten, maar ik kan jullie uiteraard niets beloven;) De groetjes uit Mesa!!!
