Hallo trouwe volgers! Na vele klachten hier toch maar een bericht;) Sorry dat ik even niets meer van me kon laten horen, maar zoals eerder gezegd heb ik het behoorlijk druk gehad. Hier even een omschrijving wat er de laatste tijd allemaal gebeurd is. Laat ik beginnen met te zeggen dat ik binnen een uurtje na dit bericht weer nieuwe foto's upload, dus allemaal kijken zou ik zeggen.
Zoals jullie weten ging ik echt behoorlijk hard qua vliegen, maar helaas is het tempo er een beetje uit gegaan. Niet dat ik hier zelf veel invloed op heb gehad, maar twee weken geleden is er weer een nieuwe groep KLS’ers begonnen op de Archer. En omdat ik in een traject zit met vele solo’s stond ik niet veel op het rooster. Een dual-vlucht heeft namelijk voorrang op een solo. Ik hoopte dat ik mijn S23 nog net had kunnen vliegen voordat de nieuwe klas begon, maar helaas werd ik op maandag 12 oktober niet ingedeeld met mijn instructeur en vloog mijn D22 dus op dinsdag. Woensdag was de eerste vliegdag voor de nieuwe klas en jullie raden het al, ik stond dus niet op het rooster voor mijn S23. Deze vloog ik gelukkig wel donderdag, waarna mijn D24 check op het programma stond. Vrijdag stond ik weer niet op het rooster, maar in de loop van vrijdag werd duidelijk dat ik samen met Chris Cabrera er op stond. Ik baalde wel een beetje, want deze man staat bekend als redelijk streng en om zijn uitgebreide mondelinge examens.
D24Ik vloog op zaterdag en het was voor het eerst in tijden weer 40°. En misschien dat ik jullie iets leer, maar motorprestaties worden steeds minder naarmate de temperatuur toeneemt. Plus het feit dat er weer een instructeur naast me zat, klom ik dus behoorlijk langzaam. Hierdoor bleef ik veel op mijn instrumenten turen om wel op te letten of ik op de goede hoogte bleef. De belangrijkste onderdelen van de check gingen eigenlijk prima (steile bochten, practised forced landing, stalls, landingen), maar door het instrumenten verhaal kreeg ik een minnetje op mijn ‘lookout’ (bij VFR hoor je 80% van de tijd naar buiten te kijken en te vliegen op neusstanden). Dit zou een partial pass betekenen, maar helaas was hij ook niet tevreden over mijn circuitjes. Op Gateway had ik een hoop crosswind en doordat ik teveel binnen keek, drifte ik lichtelijk naar de baan toe. Hierdoor kwam ik op final wat te hoog uit. Dus ook een minnetje op mijn circuitjes en bij twee minnetjes is de check meteen een complete fail. Dit zou betekenen dat ik alles weer opnieuw moest doen, terwijl ik nog wel geslaagd was voor zijn zure oral exam.
DXNa het falen van een check kan je helaas niet meteen weer je recheck doen. Eerst moet je een DX vliegen. Dit om even alles weer op orde te krijgen. Ik had mijn DX met een van de allerbeste instructeurs, namelijk Spencer. Een hele relaxte vent, die wel heel strak is op de procedures, maar dat was natuurlijk alleen maar goed. Aan het begin van de vlucht zei die nog: “Hey Jorne, do you know this incredible cool function of the audio panel; come on, put your headset off”. En toen hoorde ik dit door het vliegtuig schallen: “Ehhhhh, ladies and gentlemen, on behalf of your captain Jorne van Mieghem (lastig om uit te spreken uiteraard) and me as first officer, Mike Spencer, would like to welcome you on board on this 1:30 minute local flight. My captain will taxi in a couple of minutes so please, fasten your seatbelt and be advised this is a non-smoking flight”. Supermooi natuurlijk. Maar deze vlucht ging eigenlijk wel chill, hij liet me laag door de bergen vliegen (now you HAVE TO look outside, otherwise you’re gonna die;)).
D24 recheckDe dag daarna had ik mijn recheck met mr. Eggeling. Deze vlucht ging eindelijk weer helemaal lekker en ik was dan ook geslaagd! Heerlijk gevoel. Ik moest wel ineens landen op Scottsdale, een veld waar ik nog nooit geweest was. Maar gelukkig ging dat allemaal prima.
SAN DIEGO!Dezelfde dag nog mijn S25 gevlogen en omdat Sven de volgende dag exact dezelfde vlucht vloog, leek het ons een leuk idee om onze D26 back to back te vliegen. Dit is namelijk een navigatievlucht van drie uur en als we achter elkaar zouden vliegen, hadden we het vliegtuig 6 uur voor ons zelf!
Na the destination list te hebben doorgenomen, kwamen we tot de conclusie dat we naar San Diego konden gaan! Dit is ongeveer de afstand Delft - Bern, maar met het vliegtuig doe je dit in drie uurtjes. Er was alleen wel een heleboel voorbereiding nodig voor zo’n lange vlucht. Eerst moesten we nieuwe kaarten aanschaffen, goede turning points vinden een route die niet door restricted area’s en military operating area’s liep. Dat is nog goed lastig, want boven de Mohave Desert en andere verlaten gebieden zitten allerlei trainingsgebieden van het Amerikaanse leger.
Ook moesten we eerst toestemming krijgen van de training manager single engine en alles kortsluiten met de roostermakers. Dit was niet in een dag te regelen en dus stonden Sven en ik zondag nog steeds niet op het rooster. Dit zou echter wel de ideale dag zijn, omdat er bijna geen instructeurs zijn op zondag en dus vele vliegtuigen beschikbaar. Dus we gingen gewoon naar school met de planning op zak en onze instructeur uiteraard wel ingelicht. En na een uurtje op school bleek dat we gewoon konden vliegen. Helaas was het weer in San Diego nog niet geweldig (het gebied was namelijk alleen IFR te vliegen), maar waarschijnlijk was dit ochtendmist en het zou optrekken in de loop van de dag. Dus vertrokken we richting San Diego!! Ik zou de heenweg vliegen en na een touch and go op Yuma International navigeren naar San Diego International. Dit was het vliegveld waar we heen hadden gepland, maar omdat we ook een diversion moesten oefenen hadden we ons al voorbereid te moeten landen op San Diego Montgomery Field. Dit werd uiteindelijk ook de bestemming. Van het vliegveld kregen we een busje mee en zo reden we samen met Jose twee uur lang door San Diego heen. Even lekker geluncht op Coronado Island wat te bereiken is met een hele zieke brug (zie foto’s).
Sven vloog de terugweg, maar toen we holdshort stonden voor de baan, kregen we maar geen take-off clearance. Telkens als we de toren opriepen met de boodschap dat we klaar waren, zei hij: Hold short runway 28R, landing traffic. Nergens traffic te bekennen dus waarschijnlijk was deze controller wel heel erg voorzichtig. Uiteindelijk kregen we clearance without delay sir, WITHOUT DELAY!!! Deze man had hard een vakantie nodig, want wederom traffic op 4 mile final of iets dergelijks. Genoeg ruimte dus. De terugweg heb ik achterin lekker gechillt en gefilmd terwijl Sven weer terug aan het navigeren was naar Phoenix. Het werd op de terugweg nog wel krap met de zonsondergang en na de gehele vlucht zo’n 140 kts (260 km/h) te hebben gevlogen, kwamen we net een halfuur na sunset binnen op Falcon Field. Dit betekende wel Sven zijn eerste nachtlanding en dat was natuurlijk wel weer mooi. Na de vlucht vond Arreola dat we goed hadden genavigeerd en zo kregen we onze cross country solo endorsement.
Om 8 uur waren we thuis en daar bleek dat Sven en ik allebei alweer op het rooster stonden voor onze S27. Dit was de eerste solo cross country en vereiste natuurlijk weer een hoop planning, maar we waren beide ook helemaal kapot van de lange trip. Snel een planning in elkaar geflanst en om 5 uur ging de wekker weer om het tweede gedeelte te plannen. De vlucht ging prima en heerlijk om solo te mogen navigeren.
Gisteren stond ik op het rooster om mijn S28 te vliegen, maar er stond de afgelopen dagen heel erg veel wind, waardoor alle solo’s moesten cancellen. Helaas vandaag niet ingedeeld, maar hopelijk morgen S28 en dan zou ik zaterdag en zondag mijn S29 en S30 kunnen vliegen (dan is er altijd plek voor solo’s). Dan komt volgende week mijn D32 navigatie-check er alweer aan. Vanaf dan nog maar twee hele lange solo’s (S34 en S35) en dan is het solovliegen alweer voorbij. Dan rest enkel nog examentraining voor de D43 en D44 check en dan is VFR in de pocket. Maar laat ik niet op de zaken vooruit lopen, want dat kan zo nog 6 weken duren. Hopelijk gaat het sneller en kan ik snel gaan beginnen aan het IFR traject. Eerst liep de eerste helft van mijn klas zo’n 5 tot 10 vluchten voor op mij, maar zij worden nu heel snel door de Archer geduwd, zodat er weer plekken vrij komen. Inmiddels hebben 3 klasgenoten hun VFR gehaald en vandaag staan er nog twee D44’s op het programma.
Kusjes en de groeten!!!
Donderdagavond zijn we nog met een volle CAVV bus uitgegaan in Scottsdale en letterlijk helemaal kapot geschuurd! Echt bizarre dingen gezien. Amerika is aan de ene kant heel preuts, maar op de dansvloer weet je niet wat je ziet. Wel een mooie ervaring, ook al is iedereen nuchter!
