Echte IFR condities!

Vandaag heb ik echt iets wonderbaarlijks meegemaakt. Er zaten gewoon wolken in de lucht, hier in Arizona! En uit die wolken viel ook een of andere substantie die ik al een paar maanden niet meer gezien had! Met andere woorden, het was vandaag echt IFR weer, met de wolkenbasis op 2000 voet (600 meter) boven het vliegveld, hevige regenbuien en windsnelheden van 30 kt (50 km/h). Als je deze weersinformatie op Schiphol zou zien, zou het een vrij normale dag zijn. Maar hier in Arizona was het wel even schrikken. Voor het eerst geen wolkenloze luchten met temperaturen van om de nabij 25 graden.

Vandaag vloog ik mijn 4^e vluchtje in de Arrow en zou gaan backseaten bij Sven. Maar op school bleek dat iedereen aan het cancellen was vanwege de slechte condities. Uiteraard hadden we zin om te vliegen, maar gingen er al niet echt meer vanuit dat we zouden vertrekken. Maar Jelle was op dat moment gewoon vertrokken met Spencer voor een lokale vlucht. Dat betekende dat wij waarschijnlijk ook nog wel weg zouden gaan. En toegegeven, het weer was ook gewoon binnen de limieten, alleen wel meer in de buurt van die limieten dan normaal.

Maar Mr. Spencer kwam aangelopen, luisterde naar mijn weatherbriefing, checkte de weerradar nog even en kwam tot de conclusie dat er geen enkele reden was om te cancellen. Dat was natuurlijk eigenlijk wel heel vet! In plaats van rustige zomerdagen, zou ik nu gaan vliegen met een echte uitdaging. Natuurlijk gingen we ook makkelijker weg dan andere vliegtuigen, omdat we vantevoren wisten dat we een IFR vlucht zouden vliegen (geen VFR). Nog te begrijpen?

Dan de vlucht: Ik vertrok van een compleet uitgestorven Falcon Field met zowat alle vliegtuigen van de school geparkeerd richting Chandler, om via hun luchtruim te vertrekken naar het zuiden. Daar wat steep turns, stalls en slow flight gedaan. Ondertussen was het keihard aan het regenen, maar het was nog wel lekker rustig vliegen eigenlijk. Er was totaal geen sprake van turbulentie. Ok, als je niet van vliegtermen houdt, nu skippen naar de volgende alinea, dan leg ik nog even de departure uit die ik moest vliegen: Zoals eerder gezegd vertrok ik richting Chandler Airport, wat zo’n 10 nm ten zuidwesten van Falcon ligt. Ik vertrok van runway 22L om de 11 Nautical mile DME Arc van de Phoenix VOR te intercepten en die arc te volgen tot ik de QDR 020 van de Chandler NDB direct richting het veld kon vliegen. Overhead de NDB een QDR van 180 vliegen richting de southwest practice area.

Na het airwork nog wat intercepties geoefend. Intercepties zijn eigenlijk niet zo ingewikkeld. Ik zal proberen dat simpel uit te leggen. Jullie hebben vast wel vaker het woordje VOR zien staan. Dit is een afkorting van VHF (very high frequency) Omnidirectional Radiobeacon. Dit is een radiobaken dat alle kanten signalen uitzend, dus in 360 graden. Als je je nu voorstelt dat er in 360 graden lijnen worden uitgezonden. Een interceptie is dan het volgen van zo’n lijn, inbound (naar het baken toe) of outbound (van het baken af). Met behulp van je instrumenten kan je zo’n lijn “intercepten”. Redelijk goed uitgelegd toch?

Na de intercepties een paar holdings (simpelweg rondjes draaien boven een baken) gedaan en daarna was het plan weer terug te keren naar Falcon Field. Maar helaas! Toen we de ATIS uitluisterde (Airport Terminal Information Service, oftewel het weerbericht), bleek dat de wolkenbasis inmiddels zo erg was gezakt dat het vliegveld niet meer binnen de VFR limieten zat. Niet een heel groot probleem, want de Arrow mag ook gewoon IFR vliegen en die limieten werden nog wel ruimschoots gehaald. Maar om te mogen landen geeft de toren je in VFR condities een klaring. In IFR condities krijg je met behulp van ‘radar vectors’ (je krijgt vliegrichtingen door van ATC, zoals ‘turn right heading 170’) de route naar het vliegveld en je mag pas naar de toren overschakelen wanneer je het veld ziet. Want vergeet het niet, IFR kijken we niet naar buiten, maar tijdens de landing zelf natuurlijk wel). Om het nog moeilijker te maken, eerst probeerden we een Special VFR klaring te krijgen (limieten zijn iets ruimer, maar je vliegt nog wel VFR). Deze klaring kregen we niet, dus moesten we Phoenix Approach oproepen voor een IFR klaring. Maar er waren wat problemen op het grote vliegveld Phoenix Sky Harbor, waardoor alle airliners laag moesten binnenkomen, wat weer tot gevolg had dat ze geen kleine vliegtuigen wilden hebben om zorgen over te maken. Beetje vaag verhaal, maar het kwam op neer dat we niet naar Falcon konden vliegen. Uiteindelijk op Gateway geland, even geluncht en na een uurtje weer terug gevlogen naar Falcon. Het weer was inmiddels weer wat beter en we konden dus gewoon VFR landen. Helaas kon Sven niet meer vliegen, omdat de sunset ook al aanstaande was en onze instructeur vliegt liever niet met én slechte weercondities én in de nacht. Wat uiteraard ook niet zo vreemd is. Morgen sta ik op het rooster voor mijn D05 in de Arrow en daarna staan weer twee simbeurtjes op het programma.

Dikke kus!!